امام محمد باقر از امير المومنين (ع) روايت فرموده: هنگامي كه آيت الكرسي نازل شد رسول خدا (ص) فرمود آيه الكرسي آيه اي است كه از گنج عرش نازل شده و زماني كه اين آيه نازل گشت هر بتي كه در جهان بود با صورت به زمين خورد.

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه دوم خرداد 1390ساعت 8:57  توسط زین العابدین حرفتی گرگری   | 
بسمه تعالی حضرت امیر المومنین علی علیه السلام 1400 سال پیش فرمودند: "إذا رأيتم الرايات الاسود فالزموا الأرض ولا تحرکوا أيديکم ولا أرجلکم ثم يظهر قوم ضعفاء لا يُوبه لهم قلوبهم کزُبَر الحديد هم أصحاب الدولة لا يفون بعهد ولا ميثاق يدعون إلى الحق وليسوا من أهله "أسماؤهم الکنى ونسبتهم القرى” حتى يختلفوا فيما بينهم ثم يؤتي الله الحق من يشاء..." (1)( نقل از کتاب "احقاق الحق و ازهاق الباطل) ترجمه: زمانی که پرچم های سیاه را دیدید از جای خود حرکت نکنیدسپس قومی ضعیف ظاهر می شوند که قلب هایشان مانند براده های آهن سخت است،آنها وفادار به هیچ عهدی نیستند،به حق فرا می خوانند در حالیکه از حق نیستند،اسامی شان، کنیه و نسبت هایشان از نام شهرها گرفته شده؛تا اینکه در بین خود اختلاف نظر پیدا می کنندو خداوند حق را به کسی که بخواهد عطا می کند" گفته می شود این سخن و مفهوم آن تماما با تروریست های "داعش" منطبق است . 1-کسانی که پرچم های سیاه دارند، 2- اسامی شان، کنیه است مانند "ابو مصعب، ابوالبراء و..." 3- و نسبت هایشان به شهرها می رسد مانند "البغدادی، الحرانی و..." .
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم تیر 1393ساعت 20:40  توسط زین العابدین حرفتی گرگری   | 
ان الله یُحِبُّ الذینَ یُقاتِلونَ فی سَبیلِهِ صفاً کَانَّهُم بُنیانٌ مَرصُوص(آیه4 سوره الصف)
+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم تیر 1393ساعت 20:54  توسط زین العابدین حرفتی گرگری   | 
                        بسمه تعالی

ترک کردن پیوندهای شخصی گاه بسیار سخت است. شما نه تنها احتمالا با همکارتان پیوند شخصی دارید، بلکه مدت‌ها زمان صرف پرورش احساس همکاری یا همدلی با آنها کرده‌اید. اما موقعیت‌هایی هستند که انسانی که به حرفه خود اهمیت می‌دهد ناگزیر از ترک آنها می‌شود.

به گزارش باشگاه خبرنگاران،  ترک کردن کارتان می‌تواند یکی از استرس‌زاترین موقعیت‌ها در زندگی افراد باشد. شما سال‌ها به‌عنوان بخشی از یک سازمان کار کرده‌اید، بخش جدایی‌ناپذیری از فرهنگ یک اداره شده‌اید. برنامه روزانه شما، عادات شما و جزئیات کوچک زندگی روزمره شما مثل اینکه کی قهوه بخورید و کجا غذا بخورید، هیچ‌کدام از اینها را نمی‌توانید با خود به‌کار جدیدتان ببرید. پشت سر گذاشتن محیط آشنا و همکارانی که دوستشان داشته‌اید، بسیار سخت است.

 ترک کردن پیوندهای شخصی گاه بسیار سخت است. شما نه تنها احتمالا با همکارتان پیوند شخصی دارید، بلکه مدت‌ها زمان صرف پرورش احساس همکاری یا همدلی با آنها کرده‌اید.  اما موقعیت‌هایی هستند که انسانی که به حرفه خود اهمیت می‌دهد ناگزیر از ترک آنها می‌شود.

ممکن است یک روز ناگهان دریابید که شغل شما شغلی مرده است یا محل کارتان بسیار نامناسب است یا اینکه تشخیص دهید که در یک جایگاه یا سمت دیگر بهتر عمل خواهید کرد. مواردی وجود دارد که به دلایل عاطفی یا روانی ناچارید کارتان را ترک کنید.

 هرچند ترک کار پدیده‌ای تراژیک است ماندن ممکن است گاهی بسیار بدتر باشد. گاهی اوقات همه چیز روشن است و معلوم است که شما راهی جز ترک شغل تان ندارید؛ اما گاهی اوضاع پیچیده‌تر است. در ادامه پنج دلیل را بررسی می‌کنیم که ارزشش را دارند به‌خاطر آن شغلتان را تغییر دهید.

یک: می‌توانید دانش وسیع‌تری کسب کنید.

حجم عظیمی از دانش را که در آغاز کارتان به‌دست آوردید. به‌خاطر بیاورید. ماه‌های نخست شروع هرکاری همچون یک دانشگاه است. شما دائما می‌آموزید. در یک دوره کوتاه و سریع چیزهای زیادی می‌آموزید و با محیط منطبق می‌شوید، سپس برای ماه‌های طولانی به تدریج چیزهای جدید دیگری را یاد می‌گیرید. اغلب این پروسه با دست یافتن به مهارت یا خبرگی به پایان می‌رسد.

اغلب مشاغل (به جز مشاغل پژوهشی یا اکادمیک) مشاغلی هستند که در آنها نقطه‌ای وجود دارد که یادگیری تا حد زیادی متوقف می‌شود و فرد به متخصص کار خود در سازمان خود بدل می‌شود.  اما آیا شما ظرفیت بیشتر از این را دارید؟ آیا دوست دارید در بیشتر از یک امر مهارت عملی یا نظری را به‌دست آورید و به متخصص بدل شوید؟ شما می‌توانید دانش شغلی خود را با تکرار این فرآیند از آغاز در سمت یا شغلی تازه افزایش دهید.

متخصصان امور کاری معتقدند که یک فرد در یک شغل معمولی به زمانی در حدود 3 سال برای دستیابی به تخصص و مهارت نیاز دارد. پس از این زمان یادگیری به شدت کاهش می‌یابد. تغییر شغل پس از این بازه زمانی می‌تواند هم چون عمل راه‌اندازی مجدد یک کامپیوتر باشد. امری که به شما این فرصت را می‌دهد تا رشد کنید و دوره پرسرعت جدیدی از یادگیری را تجربه کنید.
 
دو: می‌توانید درآمدتان را افزایش دهید.

شغلی یکسان در دو شرکت متفاوت درآمدی یکسان ندارد. یافتن موقعیت شغلی یکسانی با مزایا و حقوق بیشتر در یک کمپانی دیگر می‌تواند دلیلی بسیار موجه برای تغییر شغل باشد. ممکن است شرکت کوچکی را پیدا کنید که ساعات کاری کمتری دارد؛ ولی وظایف بیشتری را بر دوش کارمندان اندک خود قرار داده است و حقوقی بیشتر نیز پرداخت می‌کند یا ممکن است شغلی مشابه شغل خود را در یک کمپانی بزرگ بیابید که به علت بازار وسیع‌تر و سود بیشترش بدون هرگونه تغییری در وظایف یا ساعت کار حقوق بیشتری پرداخت می‌کند.

 از طرف دیگر مهارت‌های شما ممکن است در هر کمپانی ارزش متفاوتی داشته باشد. تصور کنید یک کارمند فروش هستید که آلمانی می‌داند؛ ولی در شرکتی کار می‌کند که فاقد هرگونه رابطه تجاری با آلمان است، با تغییر دادن کمپانی خود می‌توانید میان مهارت‌های مورد توجه سازمان و توانایی‌هایتان نوعی سازگاری ایجاد کنید. تغییر در فرصت‌ها و ارج نهادن‌ها و میزان حقوق متناسب با مهارت‌هایتان می‌تواند دلیل خوبی برای تغییر کار باشد.

سه: کار فعلی شما چالش برانگیز نیست.

حتما از افراد بسیاری شنیده‌اید که به‌دنبال یک کار کم دردسر هستند، کاری با وظایف مشخص، آسان با سرعت اندک و غیر چالشی. اینها مشاغلی هستند که می‌توانید در خلال آنها تا می‌توانید چرت بزنید. البته همیشه مقداری کار وجود دارد که می‌توانید به نحوی تقسیمش کنید که مشغول به نظر برسید. آیا فکر می‌کنید این شغلی ایده‌آل است؟ نتایج تحقیقات پژوهشگران کار مساله متفاوتی را نشان می‌دهد. نتایج یک آزمون نشان می‌دهد که یک شغل کامل که می‌تواند سبب خوشبختی فرد شاغل شود باید چالش‌برانگیز باشد.

 به نحوی که حداقل 20 درصد از زمان کاری فرد خارج از دایره آرامش باشد. 20 درصد ساعات استرس‌آلود و پرچالش می‌تواند هوشیاری، احساسات و خلاقیت شما را به صورت روزمره فعال کند؛ درحالی‌که یک شغل آسان شما را به یک معتاد اینترنتی، یک خواب‌آلود خسته یا کسی بدل می‌کند که فقط از بازی با موبایلش یا کشتن وقت لذت می‌برد. افرادی که مشاغل آسانی دارند به ندرت در هرم اجتماعی و اقتصادی ترقی می‌کنند، آنها برای به چنگ آوردن موقعیت‌ها ناآماده هستند. بنابراین اگر شغل‌تان برایتان به امری غیرچالشی بدل شده است، وقت آن است که ترکش کنید.

چهار: محیط کاری‌تان با شما سازگار نیست.

هر اداره‌ای فرهنگ و فضای خاص خود را دارد. در یک شرکت ممکن است به تدریج فضایی حاکم شود که مرکز تمام مکالمات رویدادهای ورزشی باشد. در این شرایط افراد می‌توانند از این موضوع استفاده کنند تا به هم متصل شوند و با هم سرگرم شوند؛ ولی وقتی فردی به این موضوع بی علاقه باشد برای همیشه نسبت به فضا فردی بیرونی باقی خواهد ماند و این مساله می‌تواند تاثیری بسیار منفی بر روحیه روزانه و عملکرد افراد داشته باشد.

اگر محیط کارتان باعث خلاقیت، شادی یا آسایش تان نیست ریشه آن را بیابید. تا حد ممکن سعی کنید مشترکات خود را با همکارانتان بیابید. در برخی محیط‌های کاری نیز نوعی رقابت مسموم و مخرب رواج دارد، تمامی موارد بالا بسیار غیرقابل تحمل هستند و در صورتی که محیط کاری شما این‌گونه است بهتر است گزینه تغییر را به‌صورت جدی در نظر بگیرید.

پنج: تغییرات عمده‌ای در زندگی‌تان رخ داده است.

تصور کنید ازدواج کرده‌اید و باید با همسرتان به شهر جدیدی بروید، در چنین شرایطی تغییر شغل تقریبا اجتناب‌ناپذیر است. تغییرات دیگری نیز ممکن است در زندگی‌تان رخ دهد، ممکن است بچه دار شده باشید و به وقت بیشتری برای کودک نیاز داشته باشید، شاید پدر و مادرتان بیمار شده باشند و شاید فقط بخواهید زمان بیشتری با خانواده‌تان باشید. کارمندان هوشیار همیشه رئیس خود را از پیش در جریان تغییرات زندگی خود می‌گذارند.

 به این ترتیب دو طرف این فرصت را می‌یابند که با شرایط جدید منطبق شوند؛ اما همیشه مواردی وجود دارد که در آن رئیس‌تان از همکاری متقابل و همدلی با شرایط جدید شما اجتناب می‌کند و هیچ انعطافی نشان نمی‌دهد، این هم یکی از آن مواقعی است که بهتر است به تغیير شغل فکر کنید و دست از تخریب و روحیه‌تان از طریق اصطکاک با رئیس‌تان بردارید.

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم تیر 1393ساعت 18:31  توسط زین العابدین حرفتی گرگری   | 
بسمه تعالی سوره مبارکه الحج ایه 40 الَّذینَ أُخرِجوا مِن دِیارِهِم بِغَیرِ حَقٍّ إِلّا أَن یَقولوا رَبُّنَا اللَّهُ ۗ وَلَولا دَفعُ اللَّهِ النّاسَ بَعضَهُم بِبَعضٍ لَهُدِّمَت صَوامِعُ وَبِیَعٌ وَصَلَواتٌ وَمَساجِدُ یُذکَرُ فیهَا اسمُ اللَّهِ کَثیرًا ۗ وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزیزٌ﴿۴۰﴾

 همانها که از خانه و شهر خود، به ناحق رانده شدند، جز اینکه می‌گفتند: «پروردگار ما، خدای یکتاست!» و اگر خداوند بعضی از مردم را بوسیله بعضی دیگر دفع نکند، دیرها و صومعه‌ها، و معابد یهود و نصارا، و مساجدی که نام خدا در آن بسیار برده می‌شود، ویران می‌گردد! و خداوند کسانی را که یاری او کنند (و از آیینش دفاع نمایند) یاری می‌کند؛ خداوند قوی و شکست ناپذیر است.

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم تیر 1393ساعت 10:3  توسط زین العابدین حرفتی گرگری   | 
بسمه تعالی

سایت آفتاب - میزان رضایت کارکنان از محل کار خود با میزان موفقیت آن کسب و کار ارتباط مستقیمی دارد. علاوه بر این میزان رضایت کارمندان از کاری که انجام می دهند در حال روحی خود و کارمندان دیگر هم موثر است. ما وقت زیاد و معمولا مفیدترین زمان روز را در محل کار خود می گذرانیم. اگر از کاری که انجام می دهیم رضایت نداشته باشیم و از بودن در محل کار خوشحال نباشیم به مرور دچار فرسودگی می شویم. علاوه بر نقشی که هر کدام از کارمندان در بهبود وضعیت محیط کار خود دارند، این وظیفه مدیران است که با یک برنامه ریزی دقیق، رضایت کارمندان و لذت آنها از بودن در محل کارشان را افزایش دهند. این برنامه ریزی نیاز به آگاهی کاملی از وضعیت رضایت کارمندان از محل کار دارد. آیا می دانید این رضایت چقدر است؟ این مطلب به شما کمک خواهد کرد.

 

آیا کارمندان شما بلافاصله بعد از کار به خانه برمی گردند؟

 

هنگام پایان ساعت کاری به رفتار کارمندان خود دقت کنید. آیا پیش از اینکه ساعت کاری تمام شود وسایل خود را جمع کرده و آماده اند؟ موقع فرا رسیدن زمان پایان کار همه با هم از در بیرون می روند و محل کار یکباره خالی می شود؟ در این صورت کارمندان شما به محل کار خود علاقه مند نیستند. آنها منتظرند کار تمام شود و بلافاصله به خانه برگردند. در واقع آنها محل کار را به عنوان خانه دوم خود نمی بینند و از بودن در آن لذت نمی برند. یکی از مهم ترین نشانه های رضایت کارمندان از محل کار خود این است که اگر کارشان تمام شده باشد، می مانند و آن را تمام می کنند حتی اگر ساعت کار تمام شده باشد. حتی ممکن است بعد از کار با بقیه کارمندان قرار بگذارند و به ورزش یا تفریح بروند.

 

 

آیا صبح ها خوش رو هستند؟

 

کشیدن دست به صورت، خمودگی و بی حالی، خستگی مدام و نداشتن حوصله در برخورد با ارباب رجوع همه نشان دهنده نداشتن رضایت شغلی است. یکی از مهم ترین نشانه های رضایت شغلی این است که کارمندان صبح با روی خوش سر کار بیایند. کارمندان راضی با همکاران خود احوالپرسی می کنند و درباره مسائل خصوصی زندگی خود با آنها صحبت یا مشورت می کنند اما کارمند ناراضی پشت کامپیوتر می نشیند و مشغول چک کردن ای میل و شبکه های اجتماعی می شود. او احتمالا در طول روز هر وقت آزادی که پیدا کند به شبکه های اجتماعی سر می زند. درست برعکس کارمندان راضی که با همکاران خود صحبت می کنند. وجود صمیمیت در محل کار یکی از مهم ترین نشانه های رضایت از محیط شغلی است. علاوه بر این برخورد با ارباب رجوع هم می تواند از نشانه های علاقه به کار باشد. کارمندانی که برای انجام دادن کار دیگران انرژی صرف می کنند، رضایت بیشتری از شغل خود دارند.

 

آیا شما را نقد می کنند؟

 

به عنوان کارفرما یا رئیس موافقت دائمی با شما نشانه خوبی محسوب نمی شود. کارمندانی که از شغل شان رضایت دارند به آن اهمیت می دهند، بنابراین منطقی است که برای آن بجنگند. کارمندان راضی اگر چیزی در کار درست نباشد حتما آن را تذکر می دهند و برای حل آن اصرار می کنند. آنها سیاست های شما را نقد می کنند تا کار به نظر خودشان بهتر انجام شود. وظیفه شما این است که فضا را برای انتقاد کارمندان فراهم کنید تا بتوانند به راحتی نظرات شان را با شما در میان بگذارند. این کار علاوه بر تمام نتایج مثبتی که دارد، باعث ایجاد صمیمیت بین شما و کارمندان خواهد شد.

 

آیا کارمندان شما از کارشان احساس غرور می کنند؟

 

وقتی از کارمندان خود درباره کارشان توضیح یا گزارش می خواهید با شوق و ذوق درباره آن حرف می زنند یا توضیح ساده ای می دهند و می روند؟ شما هنگام خواستن نتیجه کار باید در کارمندان خود غرور را احساس کنید. درواقع آنها وقتی از کار رضایت دارند که از انجام دادن آن حس رضایت و غرور می کنند. تنها در این صورت است که می توانید مطمئن باشید خارج از محیط کار هم از کار خود رضایت دارند و از اینکه کار خود را برای دیگران توضیح دهند خوشحال هستند. بسیاری از کارمندان نمی خواهند خارج از محیط کار درباره آن حرف بزنند یا چیزی از آن بگویند. اما کارمندان راضی از صحبت درباره کار خود احساس غرور می کنند. شما می توانید این حس غرور را در آنها ببینید.

 

آیا شکل محل کار را به سلیقه خود تغییر می دهند؟

 

حتما دیده اید بعضی کارمندان درباره شکل محل کار خود نظر می دهند. ممکن است بخواهند جای میز خود را عوض کنند، قاب عکسی به دیوار بزنند یا گلدانی به فضا اضافه کنند. این کار نشان می دهد آنها به محل کار خود اهمیت می دهند و سعی در بهبود آن دارند. این صرف نظر از اینکه به شخصیت افراد برمی گردد، نشان دهنده اهمیت دادن و لذت بردن از محل کار است. بهتر است به عنوان یک رئیس تا جایی که ممکن است این امکان را به کارمندان خود بدهید و حتی هرازگاهی از آنها بخواهید دکوراسیون محل کار را همراه با هم عوض کنند. این کار روحیه آنها را تغییر خواهد داد.

 

آیا آنها فقط به پول فکر می کنند؟

 

بهترین حالت این است که افراد غیر از کسب درآمد انگیزه دیگری هم برای انجام کار داشته باشند. اگر حس کردید کارمند شما فقط برای درآمد آخر ماه کار می کند می توانید به رضایت او از کار شک کنید. کارمندانی که تنها برای پول کار می کنند بازده پایین تری دارند و به احتمال زیاد نمی توان به کاری که انجام می دهند دل خوش کرد! شما به عنوان یک مدیر لازم است انگیزه های دیگری هم برای کارکنان ایجاد کنید. آنها باید حس کنند کاری که انجام می دهند باعث پیشرفت شان خواهد شد یا می تواند به انسان های دیگر کمک کند. یک بررسی آماری بین کارکنان شرکت گوگل نشان داده کسانی که برای برنامه جهانی مبارزه با گرسنگی اطلاعات جمع می کردند، بیشتر از تمام بخش های دیگر برای کار انگیزه داشتند. آنها صبح ها زودتر از همه سر کار می آمدند و شب ها دیرتر از همه به خانه می رفتند.

 

اگر مشکلی برای شرکت به وجود بیاید آنها چطور رفتار می کنند؟

 

این فاکتور به شما نشان می دهد نیروهای تان خود را در کاری که انجام می دهند، دخیل می دانند یا نه. درواقع به شما نشان می دهد آنها درست مثل شما خود را صاحب کار می دانند یا صرفا خود را فردی می بینند که قرار است کاری را برای فرد دیگری انجام دهد و درازای آن پول دریافت کند. فرض کنید مشکلی برای شرکت پیش آمده و شما برای مدتی نمی توانید حقوق کارمندان را سر وقت پرداخت کنید. می توانید از آنها دعوت کنید و مشکل را برای شان توضیح دهید. برخورد آنها با این مشکل می تواند نشان دهنده علاقه آنها به کاری که می کنند، باشد. کسانی که علاقه مند به کار هستند شرایط را درک می کنند و همگام با شما برای رفع مشکل گام برمی دارند اما آنهایی که کار را دوست ندارند احتمالا از فردای آن روز دنبال کار دیگری خواهند گشت.

 

آیا حاضرند در کلاس های فوق برنامه غیراجباری شرکت کنند؟

 

تا به حال شده برای کارمندان خود برنامه ای اضافه بر کار بگذارید؟ برای مثال کلاسی در ارتباط با کارشان برای شان ترتیب دهید بدون اینکه آنها مجبور باشند در آن شرکت کنند؟ قبول چنین برنامه هایی بدون درنظر گرفتن اجبار می تواند نشان دهنده میزان رضایت شغلی آنها باشد. کسانی که از کار خود احساس رضایت می کنند دوست دارند درباره آن بیشتر بیاموزند و مهارت های خود را افزایش دهند. این اصل را می توان در مورد برنامه های غیرکاری هم درنظر گرفت. اگر کارمندان شما دوست داشته باشند در سفری که به همراه همکاران ترتیب داده اید شرکت کنند، می توانید مطمئن باشید از محیط کار خود لذت می برند.

 

 

 

از آینده کاری خود چطور صحبت می کنند؟

 

تا به حال شده پای آرزوهای کارمندان خود بنشینید؟ کاری که حالا انجام می دهند در آینده آنها چقدر پررنگ است؟ آیا آنها از پیشرفت در کاری که می کنند حرف می زنند؟ برای آینده کار برنامه ریزی دارند؟ وقتی از آینده حرف می زنند خودشان را در چه موقعیتی خواهند دید؟ روی همان صندلی و در حال همان کار یا مشغول کاری دیگر؟ بهترین حالت این است که فرد خودش را در همان شرکت اما با پست بالاتری تصور کند. این به شما نشان می دهد او برای پیشرفت کار می کند

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم تیر 1393ساعت 15:29  توسط زین العابدین حرفتی گرگری   | 
                                           بسمه تعالی

تحقيقات جديد دانشمندان ثابت کرده است تيک هاي عصبي باعث تغييرات خلقي مي شوند و به سلامت شما لطمه وارد مي کنند. عادات عصبی اغلب براي اطرافيان شما آزار دهنده تر از خودتان است، اما بعضی از انواع بی قراری ها می تواند آسیب واقعی به سلامت شما وارد کند و کارشناسان نمونه هايي از اسيب هاي به ظاهر بي ضرر عادت هاي عصبي را به شما گوشزد مي کنند.

1.جويدن ناخن ها

 هنگامی که اين عادت به طور منظم تبديل به يک رفتار در شما مي شود، می تواند به پوست دست شما اسيب وارد مي کند و دکتر مایکل شاپیرو ، یک متخصص پوست معتقد است ميکروب ها از پوست به دهان شما منتقل مي شود.

2.کشيدن و کندن موها

 چرخاندن یک تکه از مو دور انگشت می تواند در طول زمان به ريشه مو اسيب وارد کند و در مناطقي از سر در نهايت با ريزش مو و عفونت روبرو شويم.

3.شکستن گردن

چرخاندن سر باعث ايجاد گاز در مفاصل بین مهره ها مي شود و بافت نرم اطراف گردن در معرض آسیب قرار مي گيرد و در طول زمان باعث ايجاد آرتريت و ترک خوردن گردن خواهد شد.

4.لمس کردن آکنه ها

 دست زدن به صورت و یا کندن آکنه ها می تواند به لایه های بسیار نازک میکروسکوپی از پوست آسيب وارد کند.

 5.گاز گرفتن داخل گونه

 مانند گاز گرفتن ناخن ها گاز گرفتن گونه می تواند به یک عادت عصبی تبديل شود و ترک نکردن اين عادت منجر به متورم شدن گونه ها خواهد شد.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم خرداد 1393ساعت 18:45  توسط زین العابدین حرفتی گرگری   |