آیا هیچ اندیشیده ایدکه سرچشمه اختلاف و تشت در میان انسانها چیست ؟ و چرا جنگ هفتاد دو ملت در میان بشریت در گرفته آنها را به گروههای متخاصم تبدیل کرده است ؟و حتی چرا در میان پیروان یک شخصیت آسمانی این همه اختلاف و جدایی به وجود آمده است آنها را از رسیدن به وحدت بازداشته است؟چرا عده ای که با نیت اولیه خدمت و انجام کار مثبت گرد هم می آیندوگروه و انجمن و حزب وسازمانی ...... تشکیل می دهند پس از اندک مدتی دچار اختلاف و چند دستگی می شوند و همان افراد متحد دیروز به گروههای متخاصم امروز تبدیل می گردند ؟این مساله تا آنجا پیش می رود که عده ای از هر گونه کار گروهی وحشت داشته و از بیم اختلافات محتوم بعدی از هر گونه کار دسته جمعی پر هیز می کنند وریشه آن وحشت و این پر هیز را در کجا باید جستجو کرد ؟

گر چه گاهی اختلاف در میان انسانها ناشی از عوامل فکری و اختلاف در تشخییص است ولی این نوع اختلاف با رجوع به موازین عقلی و منطقی و تسلیم به حق قابل حل است و در هر حال منتهی به مخاصمات و درگیریها و تشتت ها نمی گردد . آنچه سبب می شود اختلاف و خصومت در میان انسانها حکومت کند اسارت آنها در دام انواع خود خواهیها و تعصبات و عقده های منشعب از خودخواهی است وقتی هر کس در عالم خود به اسارت افتد و بر حول محور خود بچر خد و حاضر نشود از خود خواهی به نفع حق و حقیقت صرف نظر کند به خضوع در برابر حق بپر دازد در این صورت نه تنها اختلاف ا مری خلاف انتظار نیست بلکه طبیعی و قهری هم هست .

اگر با کنجکاوی در مباحثات و مناظرات نظر شود معلوم خواهد گردید که در اغلب موارد گرچه به ظاهر بحث و گفتگو به نیت روشن شدن حقیقت آغاز می شود اما در عمل در مسیر خود به تبدیل به منازعه بین (خود) ها می گردد به همین جهت اغلب به نتیجه مطلوب نمی رسد .

امام خمینی (ره) می فرمودند :